La Dama de Blancu

LA DAMA DE BLANCU
(Pepe Muñiz)

N'una de las plazas cercanas a la Catedral, vivían duas familias más bien enemistadas. ¡En qué ciudá, pueblu o Vil.la nun esistieron Montescos ya Capuletos!. La fía d'una d'el.las, una bel.la rapaza chamada Ana Maríya, rubia ya'l fíu de la outra, Xosép, amábanse de cal.lau, a las escondidiel.las de los sos padres. El campaneiru de la catedral, qu'en dalguna ocasión foi corréyu de las suas citas amorosas, propúnxo-l.lys un alcuentru nas azoteas, de nueite, cuandu'l reló diera las ocho. El.la diría vistida de blancu para estremase na escuridá. El día fitu, el campaneiru, esperaba la dama na puerta de la torre norte. Xubieron las escaleras empuestos pola tenue l.luz d'un candil, ya eil.lí nos altores dexala. Volvióu baxar a esperar al cabal.leiru. Pasó'l tiempu ya nun chegaba. Miraba escontra la torre ya a lo cimero vía a Ana María, mel.lor dichu, a la figura d'una mucher vistida de blancu; Ésta, provecíu pol retrasu, perdíóu las esperanzas, creyéndose abandonada, l.lanzóse al vaciu. El campaneiru lo viú ya nun sabía qué faer pa recoyela ya amortiguar la sua cayida. Pero n'estu, el vistíu blancu abrióse convirtiéndose en nales ya la dama volando perdióuse na escuridá. Cuandu Xosép chegóu'l l.lugar de la cita, ayenu a l'asocedíu, atopóse'l campaneiru, maciu, cola cara desencaxada. Apenas podía falar. Una vegada serenado http://xn--pnxo-l-pya.ly/ al corriente de lo acaecíu. Xosép, comu petrificáu, alejóse del l.lugar escontra la sua casa. Quedó postráu en cama mientras casi 2 años. Nin comía, nin escuchaba. La sua delgadez yera estrema. Hasta qu'un buen día 《al.lumáu》 l.levantóse ya dixo a los sos padres: deseyu apuntame no exércitu del rei ya Colar las colonias d'América. Ya eil.lí foise. Resultóu ser un bravu soldáu que conquistóu tierras, consiguióu honores ya privilexos. Perú un acíagu día, no enfrentamientu colos indíxenas perecióu travesáu por una l.lanza.
No l.lugar onde cayóu eil.lí foi soterráu, na mesma tierra, cubiertu solamente por una gran piedra, para evitar ser taramiáu polas alimañas. Yera'l so deséyu, pos lo dispunxera asina en vida. El bravu cabal.leru l.lionés foi conocíu pola sua valentía ya yéra chamáu 《l'ausente》, pos siempres se topaba como 《distrayíu》. Ensin dubia, porque los sos pensamientos taban cola so sumida amada 《la dama de blancu》. Hai quien diz ver cada añu al anochecer mientras el mes d'agostu en qu'asocedió'l sucesu, a una señora de blancu vangandu polos altos de la catedral , outros dicen vela vistida de ñegru polos soportales de la plaza.